چقدر سوختن و ساختن به هم نزديکند. هر اندازه که از سوختن فاصله مي گيري فرسنگ ها از ساختن عقب مي افتي.چگونه مي توان بي سوز ساخت؟

معمار خوبي نبودم ، هرچند کتاب هاي زيادي خواندم اما دانايي که هميشه معرفت و بينش نمي آورد. بايد مرد عمل بود وگرنه به سخن کار بر نيايد.

خودسازي پلکان ترقي و عروج است و من تا به حال دست و پا شکسته از اين پله بالا رفته ام ، چه بسا به اميد بالارفتن به پايين آمده باشم!

مدتي است در مرداب راکد رکود گرفتار شده ام ،دريغا که دست و پايي هم نمي زنم مگر آشنايي گوشه ي چشمي به ما کند.

مدتي است آشنايان غريب گشته اند و غريبه ها غريب تر.

مدتي است نمازهايم به جاي قربت ، غربت نصيبم مي کنند.

اي تنهايي کجايي؟ تا مرا ياد تنهاترين تنها بيندازي.

تنهايي چقدر نعمت بزرگي است و مگر بنده ي عاصي ، شکر کدام يک از نعمت ها را به جاي مي آورد تا چه رسد به قدر شناختن تنهايي.

اي کاش مرا هم غاري بود تا بدان پناه مي بردم ، هيچ نبود جز آب و نور و مُهر، آنگاه سر بر آستان مِهرش مي نهادم و به اندازه ي تمام اين فاصله ها برايش قصه ي غربت مي خواندم.

او تنها شنونده ي حرف هاي تکراري من است و از تکرار هرگز خسته نمي شود.

اشک چه ابزار خوبي است ، براي اينکه هدف دارد و در راه هدف مي کوشد. نمي دانم چشم ها چرا اينقدر قريبند؟ چشم ها هيچ وقت دروغ نمي گويند؛ حتي به صاحب خويش . البته اگر چشم ها را نبنديم.

چقدر زيباست وقتي تنها باشي و تنها به حضورش باريابي

اي کاش مرا هم غاري بود تا بدان پناه مي بردم ، هيچ نبود جز آب و نور و مُهر. آنگاه با صداي بلند واقعه مي خواندم و زار زار اشک مي ريختم ، آنگاه که فرياد مي زدم «و کنتم ازواجا ثلاثه»

چقدر سخت است که از اصحاب شمال باشي و واقعه بخواني.

چقدر سخت است که از اصحاب شمال باشي و به اصحاب يمين راضي نشوي و دلت «والسابقون السابقون» بخواهد گرچه در رکود نمي توان سبقت گرفت.

هيچ در اين مدت سراغي از ما گرفتي؟ تو که ديگر بايد مرا خوب شناخته باشي . هيچ پرسيدي مشتاق مناجات هاي علي کجا رفت؟ ديگر مرا «مولاي يا مولاي» نمي خواند؟

هيچ دلت تنگ نشد براي شنيدن ظلمت نفس هاي شب جمعه؟

هيچ دلتنگ سمات هاي غريب جمعه نشدي؟تو که خوب آدرس داري ، تو ديگر چرا؟!؟!؟ 

                                                                                                      طاهره غلامي