تو را مي ستايم، آخر تو سزاوار ستايش هاي والايي.

اي ارتفاع رفيع، تو رفعت از آن يافتي که مصداق آيه ي "انافتحنا" گشتي.

اي کوي عشق، در سينه چه رازي نهفته داشتي که بي نيازان را عاشقانه و عارفانه به سوي راههاي پر پيچ و خمت رهسپار نمودي.

اي منظرگاه خدا، برايمان بگو از راز عروج شيرودي ها، برايمان بگو از آمار پاهاي تاول زده ي بسيجيان تشنه لبت که راههاي صعب العبورت را پيمودند تا در عاشقانه ترين لحظه ي عشق بر سر ارتفاعت که خويشاوند نزديک آسمان است بي ريا با گلاب گريه، با يگانه معشوق خود نجواي عاشقانه کنند.

اي صحيفه ي خونين تاريخ عشق، روايت رزم آورانت شهره ي شهرها و ديارهاست.

قلم آبستن فرياد توست، هنوز که هنوز است داغ شهيدانت در دل هاي دلدادگان جاريست.

سرخ ترين شقايق هاي بيقرار عشق در راه هاي صعب العبور تو روييد، پيچک ها و آلاله ها از سمت آبي آسمانت به عرش اعلي کوچيدند.

امروز با غرور بر خود مي باليم که افتخار ديارمان شده اي ، نام مقدس تو بر آسمان کرمانشاه سايه ي متانتي است که بي سايه ي خوبت ، خورشيد تعريف نمي شود.

اينک قدم به خاک پاکت نهاده ايم. آمده ايم تا راه هاي پرسنگلاخ و سخت ارتفاعاتت را با پنجه ي دل بپيماييم ، آمده ايم تا رد سرخ شقايق را در دامنه ي عشق ببينيم ، آمده ايم تا راه خورشيد را گم نکنيم . جان زهرا(س) دستمان را بگير و ياريمان کن ، مباد عنکبوت غفلت بر سه کنج دلمان تار تند ، چون در آن صورت مرگ روحمان حتمي است.

                                                                                                                                        الهام سنجابي